Otoczenie zmienia się w ogromną, interakcyjną metaforą. Dowolny szczegół przestrzeni stanowić możliwym sygnałem lub reakcją. Ta strategia zmusza gracza do wyhamowania. Zachęca do odkrywania z ciekawością, a nie z chciwością. Wyjście łamigłówki często nie tkwi w otrzymaniu nowego elementu. Polega w pojęciu, jak nasza wcześniejsza decyzja odbiła się echem w obecności. Taka opowiadanie przez otoczenie kształtuje unikalne poczucie miejsca i opowieści. Przeszłość nie jest bezczynnym dokumentem, ale dynamiczną potęgą. Odbiorca wkracza z nią w kontakt poprzez swoje teraźniejsze decyzje. To znakomite połączenie gry z opowiadaniem fabuły przez otoczenie.